Γράφει ✍️ ο Τριφυλλίας
Αυτό που με πείραξε περισσότερο δεν ήταν η ήττα ή ο αντίπαλος. Ήταν η διοργάνωση. Ή μάλλον, η αντιμετώπιση του κόσμου.
• Εισιτήρια πανάκριβα: αγώνας, αεροπορικά, διαμονή.
• Ανακατεμένος κόσμος
• Πανό, ταμπούρλα, μπλούζες συνδέσμων; Απαγορεύτηκαν.
• Εισιτήρια ακυρώθηκαν χωρίς εξήγηση.
• Αν δεν “έκανες” στην εικόνα τους, απλώς δεν έμπαινες στο γήπεδο.
Και αναρωτιέμαι: έτσι θέλουμε να προβάλλουμε το ευρωπαϊκό μπάσκετ;
Ολόκληρη η υφήλιος μιλά για την ατμόσφαιρα του ΟΑΚΑ. Τουρίστες έρχονται στην Αθήνα και το ΟΑΚΑ είναι στη λίστα με τα “must-see”. Οι Αμερικάνοι του NBA μιλούν για το OAKA experience.
Κι όμως, στο αποκορύφωμα της χρονιάς, ο κόσμος που ακολουθεί την ομάδα σε κάθε γήπεδο, που ζει και αναπνέει για αυτές τις στιγμές, μένει απ’ έξω.
Αυτό δεν είναι απλώς απογοήτευση. Είναι αποξένωση. Είναι ένα “αντίο” που χτίζεται σιγά-σιγά.
Καλά τα εκατομμύρια των Αράβων αλλά το προϊόν θα σβήσει σιγά σιγά .
Οι υπεύθυνοι πρέπει να καταλάβουν ότι χωρίς κόσμο, χωρίς πάθος, χωρίς ταυτότητα… Final Four δεν υπάρχει.
ΥΓ. Για να τα λέμε και όλα στα θετικά ότι δεν είχαμε κανένα παρατράγουδο βίας !
