Ό,τι και να πει κανείς για τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από τη Ρέιντζερς είναι λίγο. Ήταν μία από τις βραδιές που νιώθεις αδικία, πίκρα και οργή – γιατί απλά ήμασταν καλύτεροι. Παίξαμε μπάλα, γεμίσαμε το ΟΑΚΑ, δημιουργήσαμε ευκαιρίες, αλλά η μπάλα απλά δεν ήθελε να μπει.
Οι Πράσινοι μπήκαν στο ματς με τρομερό πάθος, πίεση, ενέργεια. Το πρώτο ημίωρο ήταν καταιγιστικοί. Τετ α τετ, σουτ, φάσεις… αλλά γκολ τίποτα. Ο Μπάτλαντ θύμιζε… Μπάτμαν. Η μπάλα δεν έμπαινε ούτε με αίτηση.
Και ενώ είχαμε φτιάξει αμέτρητες στιγμές για να ανοίξουμε το σκορ, ήρθε το 53’, ήρθε η σέντρα του Μπακασέτα και η κεφαλιά του Τζούρισιτς, και το ΟΑΚΑ πήρε φωτιά. Ήταν το 1-0 που έδινε ελπίδες. Όμως η χαρά κράτησε λίγο. Ένα λεπτό μετά την είσοδό του, ο Γκασαμά ισοφάρισε για τη Ρέιντζερς στο 60’. Ένα γκολ που ήρθε από το πουθενά και έσβησε τη φωτιά που μόλις είχαμε ανάψει.
Ακόμα και μετά την ψυχρολουσία, το Τριφύλλι δεν τα παράτησε. Ο Βιτόρια ρίσκαρε με αλλαγές και σχηματισμούς, οι παίκτες πάλεψαν μέχρι το τέλος, αλλά η τύχη είχε άλλη άποψη. Τελευταία φάση, τετ α τετ ο Ντέσερς, και ο Ντραγκόφσκι μας κράτησε όρθιους. Αλλά το εισιτήριο είχε ήδη φύγει…
Με τέτοια εμφάνιση, τέτοιο πάθος και τέτοιο κοινό – 40.000 ψυχές στο ΟΑΚΑ – δεν αξίζαμε να αποκλειστούμε. Ήμασταν ανώτεροι, απλά δεν βάλαμε το γκολ όταν έπρεπε. Πληρώσαμε την αστοχία, και τώρα πάμε για την πρόκριση στο Europa League, όπου μας περιμένει Σαχτάρ ή Μπεσίκτας.
Ο Παναθηναϊκός ήταν ανώτερος αλλά στο ποδόσφαιρο, δυστυχώς, δεν μετράει ποιος ήταν καλύτερος. Μετράει ποιος βάζει τα γκολ.
