Γράφει ✍️η Κατερίνα
Μην μπορώντας να μετουσιώσει τις απανωτές ευκαιρίες του πρώτου ημιχρόνου σε γκολ, και έχοντας ένα μέρος επαναπαυτεί στο 1-0 από το πρώτο λεπτό, ο Παναθηναϊκός «άφησε» δύο σίγουρους βαθμούς στο πρώτο του ματς για το φετινό πρωτάθλημα.
Ο αγώνας ξεκίνησε τελείως διαφορετικά. Μετά από έναν χρόνο μακριά από το «Απόστολος Νικολαΐδης», την ασίστ του Καλάμπρια και το τακουνάκι του Τζούρισιτς που κατέληξε στα δίχτυα, ο κόσμος που βρισκόταν στις εξέδρες ενθουσιάστηκε και δημιούργησε μια ατμόσφαιρα που είχαμε καιρό να δούμε. Από τότε κιόλας ο μέχρι πρόσφατα αρχηγός της Μίλαν έδειξε την ποιότητα και την πείρα που κατέχει, τόσο στο επιθετικό, όσο και στο ανασταλτικό κομμάτι. Οι Τσέριν και Τζούρισιτς ανεβάζουν τις επιδόσεις τους, μετά και τις τελευταίες αποχωρήσεις και μεταγραφές παικτών διεκδικώντας θέσεις βασικών στην εντεκάδα. Ο Ρενάτο Σάντσες, «παιδί» του Βιτόρια, σίγουρα έχει ποιότητα, δεν έχει προλάβει να ενσωματωθεί σωστά, κάτι πλήρως φυσιολογικό. Οι Πάλμερ – Μπράουν και Τουμπά έκαναν άλλο ένα πολύ καλό παιχνίδι, ενώ οι Τετέ και Σβιντέρσκι ήταν μακριά από τον καλό τους εαυτό… Κι έτσι, στο δεύτερο ημίχρονο, μην κάνοντας κάποια ουσιαστική επίθεση στην εστία του Λοντίγκιν, και έχοντας κλειστεί πίσω, το γκολ του Λεβαδειακού ήταν επόμενο, όπως και η δυσαρέσκεια του κοινού.
Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός καλείται να βασιστεί επιθετικά σε τρεις παίκτες που κατέφθασαν το σαββατοκύριακο που μας πέρασε στην Αθήνα, την τελευταία στιγμή δηλαδή. Σίγουρα θα χρειαστεί ένα διάστημα μέχρι να ενσωματωθούν στην ομάδα, στον τρόπο παιχνιδιού και τα συναφή. Ευτυχώς που υπάρχει κι η διακοπή για τις εθνικές ομάδες…
Όπως και να χει, το τριφύλλι, συν τοις άλλοις, θα δώσει και τουλάχιστον 8 αγώνες στη League Phase του Europa League, μετά τη λευκή ισοπαλία στην Σαμπούντα και την πολυπόθητη πρόκριση. Οι αντίπαλοι Ρόμα, Φέγενορντ, Γιουνγκ Μπόις, Φερεντσβάρος, Go Ahead Eagles, Στουρμ Γκρατς, Βικτόρια Πλζεν και Μάλμε δεν φαντάζουν καθόλου εύκολοι, αν δεν «βγουν» οι μεταγραφές και χωρίς την απαραίτητη σοβαρότητα και συνειδητοποίηση της κατάστασης, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχει και δικαίωμα για άλλη αναβολή αγώνα πρωταθλήματος.
Κακά τα ψέματα, με τόσο ντόρο που δημιουργήθηκε τις τελευταίες μέρες για τη θέση του σέντερ φορ και με την επιστροφή στο Europa League, η απογοήτευση και το ξενέρωμα είναι λογικό να υπάρχουν. Δεν μπορούμε όμως να κρίνουμε κανέναν αν δεν τον δούμε επί το έργον, ούτε και να μην στηρίξουμε την ομάδα λόγω ενός κακού αποτελέσματος (κι ας έχουν μαζευτεί πολλά τα τελευταία χρόνια). Είναι ιδιαίτερα στενάχωρο για τον κόσμο μιας ομάδας, όπως ο Παναθηναϊκός, να είναι χωρισμένος σε δύο και τρία στρατόπεδα για διάφορους εξωαγωνιστικούς λόγους και να μην κάθονται καν όλοι μαζί στο γήπεδο. Κρίμα θα είναι επίσης κι άλλη μια χρονιά χωρίς να επιτευχθεί κάτι αξιόλογο, καλύτερο από τα προηγούμενα χρόνια.
Όλα αυτά φυσικά δεν είναι στο χέρι μας, ούτε καν το πού θα παίζει η ομάδα… Είναι, αν όχι η τελευταία, από τις τελευταίες χρονιές που η ομάδα αγωνίζεται στη Λεωφόρο και οι σκέψεις και τα συναισθήματα επ’ αυτού είναι ανάμεικτα. Φτάνει, λοιπόν, να μην τραβήξει κάποιος (πάλι) την πρίζα…
