Το 2025 είναι –επιτέλους– η χρονιά που ξεκίνησε η κατασκευή του γηπέδου στο Βοτανικό. Ένα όνειρο δεκαετιών για τον κόσμο του «Τριφυλλιού». Μόνο που κάτι δεν κολλάει…
Πώς γίνεται να μιλάμε για ένα υπερσύγχρονο γήπεδο, όταν τα σχέδια στα οποία βασιζόμαστε ξεκινούν από το 2005-2006;
Ναι, η μακέτα που κυκλοφορεί σήμερα δεν είναι ακριβώς ίδια με την αρχική, όμως η σχεδιαστική φιλοσοφία παραμένει η ίδια: ένα στάδιο που θυμίζει περισσότερο τη λογική των Ολυμπιακών έργων του 2004, παρά τολμηρές, φουτουριστικές κατασκευές όπως αυτές που βλέπουμε πλέον σε Λονδίνο, Μόναχο, Παρίσι ή Ισπανία. Σε μια εποχή που τα stadiums είναι “έξυπνα”, διασυνδεδεμένα, βιώσιμα και αρχιτεκτονικά μοναδικά, εμείς επιλέγουμε την “ασφάλεια” μιας μακέτας που ξεκίνησε 20 χρόνια πίσω.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, για να φτάσουμε στο σημείο να ξεκινήσει το έργο, απεμπολήσαμε τις ρίζες μας.
Αφήσαμε πίσω τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Το σπίτι μας. Τον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Παναθηναϊκός. Ένα ιστορικό γήπεδο στο κέντρο της πόλης, που κουβαλά μνήμες, αγώνες, νίκες, ήττες, δάκρυα και τραγούδια. Και το ανταλλάξαμε με μια κατασκευή που –ως προς τη σύλληψή της– δεν εμπνέει, δεν συγκινεί, δεν εκφράζει την ταυτότητα του συλλόγου.
Πού είναι όμως ο κόσμος που θα απαιτήσει κάτι παραπάνω;
Πού είναι ο προβληματισμός για το πώς ο Παναθηναϊκός –ο σύλλογος με τις πιο έντονες ιστορικές ρίζες στην Αθήνα– θα αποκτήσει ένα γήπεδο-σύμβολο για τις επόμενες γενιές;
Πώς γίνεται το 2025, όταν όλη η Ευρώπη χτίζει “έξυπνα”, βιώσιμα, εντυπωσιακά γήπεδα, εμείς να ξεκινάμε με μια αρχιτεκτονική λογική του 2005;
Πού είναι το όραμα για το αύριο; Πού είναι ο σεβασμός στο χθες; Πού είναι το ενδιαφέρον για το σήμερα;
Το ζητούμενο δεν είναι να μείνουμε χωρίς γήπεδο. Το αντίθετο. Είναι να αποκτήσουμε ένα σπίτι αντάξιο της ιστορίας, της δυναμικής και της ψυχής του Παναθηναϊκού. Ένα γήπεδο που να συμβολίζει το μέλλον και όχι τη στασιμότητα. Δεν αρκεί το “να γίνει”. Πρέπει να γίνει σωστά. Και κυρίως: με ενδιαφέρον, με όραμα και με συμμετοχή όσων θα το ζήσουν – των οπαδών.
Διαφορετικά, απλώς επαναλαμβάνουμε το λάθος του παρελθόντος: να βάζουμε τη σφραγίδα του Παναθηναϊκού σε κάτι που απλώς “είναι λειτουργικό”, όχι κάτι που εμπνέει.
Γιατί αλλιώς, δεν φτιάχνουμε νέο σπίτι.
Φτιάχνουμε απλώς ένα κουτί με πράσινα φώτα.
