Γράφει✍️ ο Θοδωρής
Ο Παναθηναϊκός δεν είναι απλώς μια ομάδα — είναι μια ιδέα, μια ιστορία, μια ψυχή. Οι αληθινές του σημαίες, όπως ο Κριστόφ Βαζέχα, ο Γιώργος Καραγκούνης, ο Άγγελος Μπασινάς και ο Τζιμπρίλ Σισέ, δεν ήταν απλοί παίκτες· ήταν κομμάτι της καρδιάς και του παλμού του συλλόγου.
Αλλά εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, ο Παναθηναϊκός φαίνεται να βυθίζεται σε μια κατάσταση στασιμότητας. Η διοίκηση μοιάζει να είναι περισσότερο προσηλωμένη στη συντήρηση παρά στην ανανέωση, με μια συνεχόμενη αδράνεια να κυριαρχεί.
Κάθε φορά που εμφανίζεται μια σπίθα ελπίδας, όπως ένα νέο πρόσωπο ή ένα σχέδιο που φαίνεται υποσχόμενο, αυτό συνήθως δεν υποστηρίζεται — μάλλον, αποδυναμώνεται. Ο Ίβαν Γιοβάνοβιτς είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: αντί να χτίσουν πάνω στο έργο του, φαίνεται ότι οι αποφάσεις που παίρνονται ενισχύουν την ανασφάλεια και όχι την προοπτική.
Πολλοί θρύλοι του συλλόγου έχουν εκφράσει την επιθυμία τους να συμβάλλουν στην αναγέννηση του Παναθηναϊκού. Ωστόσο, αντί να αξιοποιηθούν αυτές οι φωνές, υπάρχει σιωπή και έλλειψη ανοίγματος σε αυτές τις πρωτοβουλίες.
Έτσι, μέρα με τη μέρα, το «σπίτι» του Παναθηναϊκού μοιάζει να απομακρύνεται από την ψυχή του. Το παρελθόν δεν τιμάται, το παρόν φθείρεται και το μέλλον είναι αβέβαιο. Δεν είναι μόνο θέμα αποτελεσμάτων — είναι θέμα ταυτότητας.
Αν δεν υπάρξει σύντομα μια ριζική στροφή, μια βαθιά επανεκκίνηση σε αξίες και πρόσωπα, ο Παναθηναϊκός θα συνεχίσει να προχωρά χωρίς έμπνευση, χωρίς την ένταση που του αξίζει, χωρίς τις σημαίες του. Αυτό δεν είναι μόνο άδικο για την ιστορία του, αλλά και για τους φιλάθλους του — για τον πιο πιστό και υπομονετικό κόσμο της Ελλάδας.
