Γράφει✍️ ο Θοδωρής
Υπάρχουν ήττες που δεν γράφονται στον πίνακα του σκορ. Δεν καταγράφονται στη βαθμολογία. Δεν τις δείχνουν τα highlights. Είναι εκείνες που πονάνε πιο πολύ. Που ξεγυμνώνουν μια ομάδα από την ψυχή της. Και ο Παναθηναϊκός, δυστυχώς, ζει μια τέτοια ήττα. Σιωπηλά. Χωρίς καν να το καταλαβαίνει.
Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό. Μπορεί σε κάποιους να φαίνεται ρομαντικό. Όμως η ουσία δεν αλλάζει: όταν μια ομάδα όπως η Κηφισιά μοιάζει να εκφράζει περισσότερα στοιχεία από το «παναθηναϊκό DNA» απ’ ό,τι ο ίδιος ο Παναθηναϊκός, τότε κάτι έχει πάει πολύ στραβά.
Ο Σεμπάστιαν Λέτο στον πάγκο. Ο Μπασινάς ως σπορτ ντιρέκτορ. Ο Κοτσόλης σε ρόλο τεχνικού διευθυντή. Και πρόσφατα, ο Βαζέχα – ίσως το πιο μεγάλο σύμβολο του συλλόγου μετά τον Δομάζο – στην Κ19. Στην Κηφισιά. Όχι στη Λεωφόρο. Όχι στην Παιανία. Στην Κηφισιά.
Αν κάποιος δεν ξέρει χρώματα και φανέλες, και του πεις μονάχα τα ονόματα, θα νομίσει πως περιγράφεις την επόμενη μέρα του Παναθηναϊκού. Κι όμως, μιλάς για μια άλλη ομάδα. Για μια μικρομεσαία, που προσπαθεί να χτίσει κάτι πάνω στο όραμα και στις προσωπικότητες.
Ο Παναθηναϊκός, αντίθετα, μοιάζει εγκλωβισμένος. Σε μια διαρκή αναζήτηση ισορροπίας ανάμεσα στον επαγγελματισμό και την παράδοση, αλλά χωρίς να βρίσκει το μέτρο. Χωρίς πυξίδα. Χωρίς ανθρώπους που να τον νιώθουν. Που να τον πονούν.
Δεν είναι θέμα να γεμίσει η ΠΑΕ με παλαίμαχους. Δεν λέει κανείς κάτι τέτοιο. Αλλά όταν άνθρωποι που υπηρέτησαν τον Παναθηναϊκό με ήθος, με πάθος, με επιτυχία, βρίσκουν χώρο σε άλλες ομάδες – κι όχι στον σύλλογο που τίμησαν – τότε υπάρχει πρόβλημα.
Γιατί, ξέρετε, μια μεγάλη ομάδα δεν είναι μόνο τα λεφτά, οι μεταγραφές και οι στόχοι. Είναι και το αίσθημα του ανήκειν. Είναι οι άνθρωποι που φέρουν μνήμες. Είναι το βλέμμα που λέει περισσότερα από τις λέξεις.
Η Κηφισιά, με τον τρόπο της, μας θύμισε τι θα μπορούσε να είναι ο Παναθηναϊκός. Όχι για να κάνει εντύπωση. Αλλά επειδή είχε το θάρρος να τιμήσει πρόσωπα με ιστορία. Πρόσωπα που ο Παναθηναϊκός θα έπρεπε να έχει δίπλα του – όχι απέναντί του.
Ο κόσμος του Παναθηναϊκού, κουρασμένος και πληγωμένος, δεν ζητά θαύματα. Ζητά μόνο κάτι απλό: να ξαναδεί τον Παναθηναϊκό να μοιάζει… με Παναθηναϊκό.
Και μέχρι τότε, η πιο θλιβερή ήττα θα παραμένει αυτή που δεν φαίνεται στον πίνακα. Η ήττα της ταυτότητας.
